Dizzy Man's Band: humor, hits en muziek uit de jaren 70

Wie terugdenkt aan de Nederlandse popmuziek van de jaren zeventig, denkt misschien aan Golden Earring, Earth & Fire, Focus of Shocking Blue. Maar tussen al dat muzikale geweld liep ook een gezelschap rond dat het nét even anders aanpakte: Dizzy Man’s Band.

Goede muzikanten waren het absoluut. Maar serieus op het podium staan en doen alsof muziek een bloedernstige aangelegenheid was? Daar hadden de mannen duidelijk minder behoefte aan.

Met nummers als Tickatoo, The Show en The Opera groeide Dizzy Man’s Band uit tot een van de opvallendste Nederlandse groepen van de jaren zeventig. Muziek, humor, theater en soms complete gekte liepen bij de band moeiteloos door elkaar.

En misschien is dat precies waarom hun muziek ruim een halve eeuw later nog altijd een glimlach tevoorschijn kan toveren.

De beginjaren

De wortels van Dizzy Man’s Band liggen eind jaren zestig in Zaandam. De groep ging aanvankelijk korte tijd door het leven als Take Five, voordat de naam werd veranderd in Dizzy Man’s Band.

Muzikaal was de groep in die beginperiode behoorlijk ambitieus. Blazers speelden een belangrijke rol en het geluid werd wel vergeleken met Amerikaanse groepen als Blood, Sweat & Tears en Chicago.

Dat is interessant wanneer je Dizzy Man’s Band voornamelijk kent van de latere, humoristische nummers. Achter alle grappen, vreemde kostuums en theatrale acts zat namelijk gewoon een groep uitstekende muzikanten.

Een centrale rol was weggelegd voor Jacques Kloes, die als zanger uiteindelijk een belangrijk deel van het gezicht en geluid van Dizzy Man’s Band zou worden.

De doorbraak met Tickatoo

In 1970 kwam het eerste grote succes met Tickatoo.

Het vrolijke nummer bereikte de zesde plaats in de Nederlandse Top 40 en bleef tien weken genoteerd. Op de muziek van Tickatoo werd bovendien een jingle voor Radio Veronica gemaakt, wat bijdroeg aan de populariteit van de band.

Daarna volgden onder andere Zig-Zag City en Let’s Go to the Beach. In 1972 wist de band opnieuw verschillende keren de Top 40 te bereiken, met A Matter of Facts, Jumbo en Shocking.

Vooral A Matter of Facts deed het uitstekend en bereikte de vijfde plaats.

Dizzy Man’s Band had inmiddels bewezen dat het geen eendagsvlieg was.

Maar het meest herkenbare hoofdstuk moest eigenlijk nog beginnen.

Muziek alleen was niet genoeg

Rond 1973 werd het showelement steeds belangrijker.

En met ‘show’ bedoelen we ook echt show.

Optredens werden aangekleed met grappen, sketches, vreemde kostuums en soms bijna circusachtige acts. Dizzy Man’s Band veranderde steeds meer van een traditionele popgroep in een gezelschap waarbij je vooraf eigenlijk nooit precies wist wat er op het podium zou gebeuren.

Muziek en amusement werden één geheel.

Dat paste uitstekend bij Jacques Kloes. Hij beschikte niet alleen over een herkenbare stem, maar had ook het vermogen zichzelf en de muziekwereld niet al te serieus te nemen.

En uitgerekend die combinatie leverde in 1973 een van de bekendste nummers van de band op.

The Show

In 1973 verscheen The Show.

De titel had eigenlijk niet toepasselijker kunnen zijn.

Het nummer werd geschreven door Herman Smak en Jacques Kloes en geproduceerd door Richard de Bois. The Show bereikte de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40 en stond maar liefst veertien weken in de lijst.

Maar cijfers vertellen slechts een deel van het verhaal.

The Show vat eigenlijk perfect samen wat Dizzy Man’s Band zo bijzonder maakte. Het is aanstekelijk, theatraal en een tikje absurd, terwijl het muzikaal uitstekend in elkaar zit.

Wie wil begrijpen waarom Dizzy Man’s Band in de jaren zeventig zo geliefd werd, hoeft eigenlijk alleen maar even te kijken en te luisteren.

Dizzy Man’s Band – The Show

Het plezier spat ervan af.

Dit is geen band die probeert zo cool mogelijk voor de camera te staan. Dit zijn muzikanten die er zichtbaar lol in hebben hun publiek te vermaken.

En juist dat maakt het ruim vijftig jaar later nog steeds leuk om naar te kijken.

Succes over de grens

Dizzy Man’s Band bleef ondertussen niet uitsluitend een Nederlands verschijnsel.

In 1973 volgde volgens de Nederlandse Top 40 ook internationaal succes, onder andere in België, Duitsland, Frankrijk, Japan en Zuid-Amerika. Singles van de band werden daarnaast in verschillende andere Europese landen uitgebracht.

Na The Show volgden nieuwe singles, waaronder Fire en Mony the Phoney.

Maar in 1975 kwam het nummer waarmee Dizzy Man’s Band zijn hoogste notering in de Nederlandse Top 40 zou behalen.

The Opera: gekker kon bijna niet

In 1975 verscheen The Opera.

Wie op basis van de titel een bloedserieuze kennismaking met klassieke muziek verwachtte, was bij Dizzy Man’s Band natuurlijk aan het verkeerde adres.

Jacques Kloes schreef het nummer en Richard de Bois nam opnieuw de productie voor zijn rekening.

Het publiek kon de grap duidelijk waarderen.

The Opera bereikte de tweede plaats in de Nederlandse Top 40 en stond acht weken genoteerd. Daarmee werd het de hoogst genoteerde Top 40-hit van Dizzy Man’s Band.

Het nummer laat ook goed zien waarom het eigenlijk te gemakkelijk is om Dizzy Man’s Band alleen als een ‘pretband’ te omschrijven.

Humoristische muziek goed uitvoeren is namelijk helemaal niet zo eenvoudig.

Een grap kan één keer leuk zijn. Een liedje dat tientallen jaren later nog steeds wordt herinnerd, moet daarnaast muzikaal iets te bieden hebben.

En dat hadden deze mannen.

Vijftien Top 40-hits

Wie Dizzy Man’s Band alleen kent van The Show en The Opera zou gemakkelijk kunnen denken dat de groep slechts een paar grote hits heeft gehad.

Niets is minder waar.

Dizzy Man’s Band wist maar liefst vijftien keer de Nederlandse Top 40 te bereiken. Bij elkaar stond de groep 92 weken in de Top 40.

Daar zaten naast de bekende nummers ook hits tussen als Jumbo, Shocking, Fire, Mony the Phoney, Rio en Dizzy on the Rocks.

Dat zijn cijfers waar menig Nederlandse band alleen maar van kan dromen.

Ze waren dus bepaald geen grappig tussendoortje in de Nederlandse popgeschiedenis. Dizzy Man’s Band hoorde er in de jaren zeventig gewoon helemaal bij.

Het vertrek van Jacques Kloes

Aan het einde van de jaren zeventig begonnen de ideeën over de muzikale toekomst van de band uiteen te lopen.

Een deel van de muzikanten wilde een progressievere muzikale richting inslaan. Jacques Kloes zag dat anders en verliet Dizzy Man’s Band in 1978.

Hij begon vervolgens aan een solocarrière.

Dizzy Man’s Band ging zonder Kloes verder, maar de grote successen uit de eerste helft van de jaren zeventig kwamen niet meer terug. Uiteindelijk hield de band in 1983 op te bestaan.

Daarmee kwam een einde aan een bijzonder hoofdstuk uit de Nederlandse popmuziek.

Jacques Kloes

Ook na Dizzy Man’s Band bleef Jacques Kloes nog enige tijd muzikaal actief, al wist hij solo niet het succes van zijn voormalige band te evenaren.

Later stopte hij met muziek en begon hij in 1992 een café.

Op 2 april 2015 overleed Jacques Kloes in zijn woonplaats Wijk aan Zee. Hij was 68 jaar.

Daarmee verloor de Nederlandse muziekwereld een artiest die misschien niet altijd de plechtigste plaats in onze popgeschiedenis krijgt, maar die met Dizzy Man’s Band heel veel mensen plezier heeft bezorgd.

En eigenlijk past dat wel bij hem.

De muziek leeft voort

Helemaal verdwenen is de muziek van Dizzy Man’s Band bovendien niet.

Jaren later ontstond Dizzy Man’s Band – The Legacy. Het initiatief kwam mede voort uit de wens van Alice van der Horst, de weduwe van voormalig Dizzy Man’s Band-gitarist Dirk van der Horst, om de muziek weer op het podium te horen.

De nieuwe band werd opgericht met instemming van de nog levende leden uit de oorspronkelijke bezetting, saxofonist Klaas Versteeg en drummer Joop Tromp.

De uitgebreide bezetting, inclusief blazers, brengt niet alleen de bekende Dizzy Man’s Band-hits, maar grijpt ook terug op muziek die destijds deel uitmaakte van het live-repertoire.

Zo krijgen nummers die inmiddels meer dan een halve eeuw oud zijn opnieuw een leven op het podium.

Gewoon plezier maken

Als je oude beelden van Dizzy Man’s Band terugkijkt, valt vooral één ding op: plezier.

Geen zorgvuldig opgebouwd imago waarbij iedere beweging van tevoren lijkt bedacht. Geen poging om vooral heel belangrijk of artistiek verantwoord over te komen.

Gewoon een stel goede muzikanten dat muziek maakte én het publiek wilde vermaken.

Misschien kijken we daarom nog steeds met zoveel plezier naar een nummer als The Show.

De kleding is onmiskenbaar jaren zeventig. De beelden verraden onmiddellijk hun leeftijd. Maar dat gevoel van plezier?

Dat is tijdloos.

En we mogen best een beetje zuinig zijn op een band die ons eraan herinnert dat muziek niet altijd ingewikkeld, diepzinnig of bloedserieus hoeft te zijn.

Soms mag muziek gewoon leuk zijn.

En daar wist Dizzy Man’s Band wel raad mee.